Yeterince iyi ebeveynlik 

“Böyle anne olacaksan hiç olma daha iyi.”
“Anne dediğin çocuğunu ağlatmaz.”
“Düzgün bakamayınca çocuk hastalanır tabii.”
“Çocukların önünde ağlamamalısın, her zaman güçlü olmalısın.”

Bu cümleleri kimi anne babalar çevrelerinden, en yakınlarından duyar. Kimilerine ise kendi zihinleri hatırlatır bu mükemmeliyetçilik kalıplarını. 

Ebeveynliğe dair her şey dört dörtlük olabilir mi? Çocukların hiç ağlamaması, mızmızlanmaması, hastalanmaması ya da problem çıkarmaması gibi bir durum mümkün müdür? Elbette imkansızdır. Mümkün olması demek, ya biz çocuklardan birer yetişkin olmalarını ya da anne ve babalardan insanüstü varlıklar olmalarını bekliyoruz demektir. İki durum da gerçek dışıdır. 

Yetiştirme tarzınızda, evinizde, çocuğunuzun okulunda ya da birçok yaşta ve dönemde çocuğunuzda veya sizde bir problem çıkabilir, hatta bir problem çıkacaktır. Mükemmeliyetçi yönünüz tam tersini söylese bile, ebeveynler olarak zaman zaman, 
Bunalmış, çaresiz hissetmek 
Kendinizle baş başa kalmayı istemek
Eski alışkanlıklarınıza dönmeyi arzulamak
Daha fazla uyumayı ve tembellik yapmayı istemek

Normaldir. 

Bu hislere sahip olmak sizi bencil yahut yetersiz anne ve babalar yapmayacaktır. Yeterince iyi ebeveyn, bebeğin fiziksel ve duygusal gereksinimlerini fark ederek ona karşı duyarlı, kapsayıcı ve empatik olabilen anne-baba olarak tanımlanmaktadır .  

‘Olduğu kadar’ değil, ‘yeterince iyi’. Kendini geliştirmeye dair bir motivasyon, inanç ve çabanın yanında kişinin geçmişini, alışkanlıklarını, otomatik gerçekleşen fakat işlevsiz olan düşünce ve davranışlarını fark etmesi, kabullenmesi ve buradan yola çıkmasıdır kıymetli olan. 

Şefkat gösterilmesi ve ihtiyaçlarının karşılanması genel olarak çocuğu güvende hissettirecektir, bu da arada sırada gerçekleşen insani kusurlarınızı tabi ki kapatacaktır. Çocuğunuza birkaç kez bağırdınız diye, arkadaşlarının onu oyundan çıkarmalarına engel olamadınız diye, okuldan almayı geciktirdiniz diye onun hayatında büyük travmalara sebep olmazsınız. 

Her şeyin en iyisi, en güzeli, en kusursuzunu isteyen, doğasında daha güzeli aramak olan insanın ebeveynlikte de bunu istemesi doğaldır. Yine de, süper çocuk olamayacağı gibi süper anne baba da olamayacağı gerçeğini kabullenmeliyiz. Dünyamız kusurludur, insanlar kusurludur. Hatalar öğrenme ve gelişme fırsatlarıdır. Önemli olan ‘yeterince iyi’ olmaya yönelik daimî çabamızdır. 

[1] “APA” American Psychological Association, Amerikan Psikoloji Derneği sözlüğü. https://dictionary.apa.org


Kaynak

https://www.todaysparent.com/family/parenting/good-enough-parenting/